Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Θεόδωρος Αγγελόπουλος: Το τελευταίο μετέωρο βήμα...


- Έτσι, με αυτόν τον τρόπο...;

- Γιατί ρε φίλε, προτιμούσες κάποιον άλλον;
(σημερινή συζήτηση δυο συγκλονισμένων από τον θάνατό του..Η μεγάλη απορία για κάθε θάνατο τελικά)


                                    
 
 
     Η Ύπαρξη κινήθηκε για μια ακόμα φορά στο όριο...στο όριο μεταξύ:

   
... Ιστορίας και «Αναπαράστασης»

... βουβής εικόνας και άφωνου λόγου

... αφήγησης και σιωπής

... μηνύματος και α-πορίας (τι είναι Αυτό;)

... μνήμης του παρόντος και αναμονής του μέλλοντος

... πεπερασμένου χρόνου και του άχρονου όλου

... σκοπού και ανυπαρξίας νοήματος

... Ελληνικού λόγου και παγκοσμιότητας

... «αμετανόητου» και «εν πλήρει συγχύσει αριστερού»........


      Τελικά , το Μετέωρο Βήμα της Ύπαρξης βρίσκει το Τέλος της.
     Περνάει το όριο μετά το οποίο συμπυκνώνεται στο Τίποτε.
     Ενίοτε αφήνει πίσω της εικόνες, ήχους, λόγο....

2 σχόλια:

vripol είπε...

" Τελικά , το Μετέωρο Βήμα της Ύπαρξης βρίσκει το Τέλος της.
Περνάει το όριο μετά το οποίο συμπυκνώνεται στο Τίποτε.
Ενίοτε αφήνει πίσω της εικόνες, ήχους, λόγο...."

Κατά μια άλλη εκδοχή- δουλεμένη επί 2000 χρόνια, κυρίως εδώ, στα Βαλκάνια, πού τόσο αγάπησε ο Θόδωρος,- όταν η παρούσα ύπαρξη περάσει το όριο του φυσικού θανάτου, όχι μόνο δεν βρίσκεται στό Τίποτε, αλλά βρίσκεται στό Αληθές Πάντοτε, καί εκεί της ξεδιαλύνεται το μυστήριο της ουσίας του ανθρώπου, όταν γνωρίζει την ουσία του θεού, του οποίου αποτελεί τον κατ εικόναν, και δυνητικά το κατ ομοίωσιν.
Κι αυτήν την εκδοχή, την ξέρουν καλά οι Ρωμιοί των Βαλκανίων, που Άγιαζαν συλλήβδην, λίγο πριν σφαγούν μεταξύ τους, εκατό χρόνια, αλλά και είκοσι χρόνια πρίν..
Κατ'αυτήν την εκδοχή, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, αυτήν την στιγμή, όχι μόνο δεν περνά στήν ανυπαρξία, αλλά τώρα αρχίζει να ζεί τήν άφατη και ατελεύτητη χαρά, την Όντως ζωή, την δοσμένη μέσα από « άρρητα ρήματα» ακατανόητα για τούς ανυπόμονους θετικιστές, σαν τά ανυπόφορα για τους βιαστικούς ιστορικιστές πλάν σεκάνς του..
Γιατί κάτω απ την κρούστα της αριστερής του αμηχανίας και μελαγχολίας, πίσω απ την νοσταλγία ενός χαμένου νοήματος, εσαεί υπαινισσόμενου και μηδέποτε σαφώς δηλούμενου, κρύβεται η αναζήτηση τού απολεσθέντος μεγάλου Άλλου, που δεν είναι πια ούτε η φυσική του μάνα, ούτε η μάνα Πατρίδα, ούτε ο Ζαχαριάδης και ο Στάλιν.
Είναι η προσπάθεια του Θόδωρου, να βρει το χαμένο νόημα, στο Όλον της Οικουμένης, της Βαλκανικής τουλάχιστον.
Κι ο πόνος του Θόδωρου δεν είναι κανένας χαζοχαρούμενος γιάπικος οικουμενισμός.
Είναι ο πόνος τού αφουγκρασμού της αλήθειας του άλλου.
Τί άλλο είναι αυτό, αν όχι ό,τι ονομάζει ο Γρηγόριος Παλαμάς " μετά παντός είδους κτήσεως", -άρα αγκαλιά με τον άλλον μαζί- άνοδο, στόν μεγάλο αυτοθυσιαζόμενο Πατέρα; Τι άλλο σημαίνει, εκτός από την " περιχώρηση" του άλλου εντός μου; Δεν είναι αυτό η " ανάκρασις" του Γρηγόριου Παλαμά; Δηλαδή ο πλήρης εναγκαλισμός και η συνομιλία μου με την αλήθεια του άλλου, χωρίς να χάνω την δική μου, αλλά και χωρίς να την κραταω στα δόντια σαν αδιαπραγμάτευτο φονταμενταλιστικό θέσφατο;
Δέν πιστέυω ότι τελείωσε ο Θόδωρος.
Τώρα, το βήμα του πελαργού του, βρήκε τον αληθινό προορισμό του:
Την ατελεύτητη επουράνια αγάπη, που δίνει ο Πατέρας, στα σκεπτόμενα και αγωνιζόμενα παιδιά του που δεν ανακυκλώνονται στον αυτάρεσκο ατομικό και ομαδικό, εθνικό ή πολιτικό ναρκισσισμό τους αλλά του δίνουν μια κλωτσιά για να ανέβουν λίγο πιο πάνω, αγκαλιά με τον χθεσινό " αντίπαλο" ..
Καλό Παράδεισο Θόδωρε. Σε ευχαριστούμε. Και θα τα ξαναπούμε, αργά η γρήγορα, από πολύ κοντά και υπό διαφορετικές συνθήκες.

ANESTIOS είπε...

Αγαπημένε μου vripol,

χαρακτηριστικό της τέχνης και κάθε έργου αυτής είναι ότι, από τη στιγμή που εκτίθεται δημόσια, παύει να έχει αυθεντικές και μη ερμηνείες. Ο κάθε θεατής-ακροατής-μελετητής κλπ, αφουγκράζεται κατά τον δικό του τρόπο το νόημα, αν βρίσκει και κάποιο νόημα.Με αυτή την έννοια, το γνωστό "τι θέλει να πει ο ποιητής;" δεν αφορά την πραγματική τέχνη, αλλά μια "διδακτική" ανάγνωσή της.
Για τον Θ.Α, γράφτηκαν και λέχτηκαν πολλά, θα λεχθούν ακόμα περισσότερα στο μέλλον. Εξ' όσον γνωρίζω, δεν μπήκε ποτέ στον πειρασμό να "ερμηνεύσει" ή να επιβάλλει ερμηνεία του έργο του, πολύ περισσότερο δε κατά "αυθεντικό τρόπο".
Ο καθένας μας ανάλογα με το δικό του διανοητικό-ψυχικό-βιωματικό και εν τέλει πολιτισμικό υπόβαθρο, θα βρει (ή δεν θα βρει) κάτι δικό του εκει μέσα.Αυτό είναι που έχει σημασία, όχι για το έργο αλλά για τον καθένα μας.
Για το έργο έχει σημασία αν σε κοινωνικό επίπεδο θα σημάνει κάτι, αν δηλαδή διαμορφώσει ένα κοινό πεδίο κατανόησης σε πολλούς ανθρώπους και πάνω από όλα αν θα διαμορφώσει ένα πεδίο αισθητικής(μην ξεχνιόμαστε για τέχνη μιλάμε, άρα η αισθητική έχει τον πρώτο λόγο).
Όσον αφορά τον ίδιο τον καλλιτέχνη
- τον Θ.Α. εν προκειμένω που δεν είναι πια εδώ- οι πεποιθήσεις του για το ενδεχόμενο "μετά" ,είναι προσωπική του υπόθεση και δεν επιτρέπονται αξιολογήσεις επ'αυτών.Όπως εξάλλου και όλων μας οι πεποιθήσεις σε τέτοια θέματα.

Να συμφωνήσω πάντως μαζί σου στο "ευχαριστούμε Θόδωρε"